Πάνος Λάμπρου: ΝΔ, ένα «στιγμιαίο λάθος» που είναι συνεχές

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όσο κι αν επιχειρεί να καταγραφεί ως φιλελεύθερη (κεντρο)δεξιά, δεν μπορεί να κρυφτεί. Η ιδεολογική, πολιτική και κοινωνική σχέση της με την ακροδεξιά, προκύπτει σε κάθε της βηματισμό και ασφαλώς ακυρώνει το δήθεν «φιλελεύθερο». Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι Όρμπαν, είναι συνειδητά δέσμια της Δύσης, είναι μια αυταρχική νεοφιλελεύθερη δεξιά.

Συνεπώς δεν της «ξέφυγε» χθες, δεν ήταν στιγμιαίο λάθος, δεν ήταν απλώς μια αστοχία του προέδρου της Βουλής. Άλλωστε το χειροκρότημα μιλά από μόνο του…. Η ηγεσία της ΝΔ επιδιώκει να καλύψει τις συνιστώσες της και ένα συντηρητικό, περίπλοκο και αντιφατικό ακροατήριο.

Η πίεση που αισθάνεται από τα… ακροδεξιά είναι εμφανής. Οι νεοναζιστές «μιλούν» και επηρεάζουν από τη φυλακή. Νέα ακροδεξιά κόμματα εμφανίζονται διεκδικώντας ένα υπαρκτό, δυστυχώς βέβαια, κοινό. Συνεπώς η ΝΔ επιχειρεί να καλύψει τα νώτα της. Και μπορεί να υπήρξαν αντιδράσεις εκ των έσω για την παρουσία στο κοινοβούλιο των νεοναζιστών της Ουκρανίας, αλλά η ηγεσία της ΝΔ κινείται βάση πολιτικού σχεδίου.

Ωστόσο, η παρουσία του τάγματος Αζόφ ήταν ανατριχιαστική και η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά την κυβέρνηση της δεξιάς. Κάναμε τόσο κόπο, τόσοι άνθρωποι, να βγάλουμε το φίδι του φασισμού από την Βουλή και αυτοί μέσα σε μια ώρα κατάφεραν να το βάλουν, εκ νέου, μέσα από το τηλεοπτικό παράθυρο. Και να τους χειροκροτούν όρθιοι. Αλλά αυτοί και αυτές είναι….

ΥΓ: Δεν θέλω και δεν δικαιούμαι να αποφύγω το ερώτημα. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να φύγουν όλοι και όλες. Αντιλαμβάνομαι τον αιφνιδιασμό, τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που υπήρξαν για την αντίδραση, εντούτοις ποτέ, μα ποτέ, μα ποτέ, δεν καθόμαστε να ακούμε (ή να μην ακούμε) φασίστες. Ήταν λάθος και πρέπει να το παραδεχτούμε. Σωστά βγήκε αμέσως μετά καταδικαστική ανακοίνωση, σωστά αντιδράσαμε, λάθος η παρουσία μας και το λέω με συντροφικότητα…

ΥΓ2: Κάποτε, αρκετά χρόνια πριν, είχα πάει σε τηλεοπτικό κανάλι για συζήτηση ανάμεσα σε εκπροσώπους κομμάτων. Κάθισα εκεί που μου είπαν και ξαφνικά είδα απέναντι μου τον Μιχαλολιάκο. Σηκώθηκα όρθιος και δήλωσα με ανοιχτές τις κάμερες ότι δεν συζητάω με τα εγγόνια του Χίτλερ και αποχωρώ. Θυμάμαι την εκπρόσωπο του ΚΚΕ που προσπαθούσε να επικοινωνήσει με το κόμμα της για να δει τι θα κάνει. Τις ψιθύρισα ότι πρέπει να φύγουμε. Ο νεοναζιστής με έβριζε «παλιοκομμούνι» και μια σειρά άλλα. Έξω από το τηλεοπτικό κανάλι με περίμεναν καμιά 15ρια φουσκωτά φασιστάκια με αλυσίδες και ρόπαλα.