Δέκα χρόνια τώρα τέτοιες ημέρες

Του Νίκου Τσιγώνια

Μια παγωμένη βροχερή νύχτα στα Γιάννενα, 28 προς 29 Μαρτίου του 2012. Έχει προηγηθεί μια πλούσια μέρα. Συνέλευση της ΑΚΟΑ, επισκέψεις, συνέντευξη στην τοπική τηλεόραση. Η συγκρότηση και η πρόοδος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί στις συζητήσεις αυτές το κύριο θέμα.

Παρότι ελάχιστα ακόμη προμηνύεται η εκτόξευση που ακολούθησε λίγο αργότερα, ωστόσο τα πράγματα φαίνεται να βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Μια λύπη ωστόσο βαραίνει εκείνη την μέρα. Τα νέα για την υγεία του Γιάννη δεν είναι καλά.

Δυο τελευταίες κουβέντες με τον Κώστα και τον Φιλήμονα για τον απολογισμό της δουλειάς μας και επιβίβαση στο ΚΤΕΛ για την επιστροφή στην Αθήνα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα και λίγο έξω απ’ την Άρτα! το τηλέφωνό χτύπησε «πένθιμα». Νίκο ο Γιάννης πέθανε… Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι στα Γιάννενα δικαιωματικά το έμαθαν άμεσα και από τους πρώτους.

Δέκα χρόνια τώρα τέτοιες ημέρες, κάθε που τελειώνει ο Μάρτης και έρχεται μια καινούργια άνοιξη, οι σκέψεις και οι συζητήσεις για τη ζωή και τις παρακαταθήκες του συντρόφου Γιάννη Μπάνια πάντα φουντώνουν .

Δέκα χρόνια τώρα, κάθε εποχή, κάθε μήνα, κάθε φορά που αναζητούμε σωστή απάντηση σε δύσκολη ερώτηση, σιγοκαίνε και τροφοδοτούν.

Θα τον θυμάμαι πάντα ένα παγωμένο βράδυ του Γενάρη, δύο περίπου μήνες πριν τον θάνατο του, σε διαδήλωση έξω από την Βουλή, με αέρα και χιονόνερο και ήδη κλονισμένη υγεία. Παρά τις παραινέσεις μας, έφυγε τελευταίος. Έμεινε εκεί. Σαν βράχος στα Τζουμέρκα ακλόνητος κι απτόητος από το ξεροβόρι. Συνεπής στις υποχρεώσεις και στις αρχές του. Στη μεθοδικότητα, στις δεσμεύσεις και στις αναλυτικές του σημειώσεις, πάνω στις διάσημες μιλιμετρέ σελίδες του.

Πάντοτε και παντού άλλωστε πρώτος πήγαινε και πάντοτε έφευγε τελευταίος.

Στις 29 Μαρτίου του 2012 η ΚΠΕ του Συνασπισμού, αποχαιρετά τον Γιάννη Μπανιά αναφέροντας μεταξύ των άλλων και τα εξής:

«Οι πολιτικές παρεμβάσεις του αποτέλεσαν ανάχωμα απέναντι σε φωνές που ωθούσαν στην αποϊδελογικοποίηση της Αριστεράς και τη μετακίνηση της προς συντηρητικότερες κατευθύνσεις».

Πηγή: ΕΠΟΧΗ