Π. Λάμπρου: Αυτονόητα με τον Βασίλη Δημάκη

Αυτονόητα με τον Βασίλη Δημάκη – Ας το πούμε δυνατά όλ@ μας

Οι φοιτητές κρατούμενοι Βασίλης Δημάκης και Βασίλης Αναγνόπουλος προχωρούν από σήμερα σε λευκή απεργία πείνας! Το αυτονόητο: Είμαι με τον Βασίλη Δημάκη και τον συμφοιτητή του Βασίλη Αναγνόπουλου. Είμαι, δηλαδή, υπέρ της εκπαίδευσης, υπέρ της επανένταξης, υπέρ του ανθρώπου, υπέρ μιας ακόμα ευκαιρίας.

Υπέρ δηλαδή της ζωής.

Ο Βασίλης Δημάκης, γνωστός, πλέον, σε όλες και όλους μας από τους αγώνες που έχει δώσει μέσα στη φυλακή προχωράει για τρίτη φορά σε αυτή την ακραία (για τον ίδιο) μορφή αγώνα. Είμαι σίγουρος ότι «το ζήτημα Δημάκη» θα ανέβει επικοινωνιακά όταν η ζωή του φτάσει σε οριακό επίπεδο. Τα «μέσα» θέλουν αίμα ή να μυρίζει αίμα, να μυρίζει θάνατο.

Φοβάμαι, δεν το κρύβω φοβάμαι…

Ίσως γιατί ο κόσμος είναι χαμένος μέσα στη δίνη του πολέμου, της ακρίβειας, της πανδημίας, των χιλιάδων προβλημάτων της καθημερινής ζωής. Φοβάμαι γιατί σε περιόδους κρίσης, συνήθως, η αναζήτηση ατομικών λύσεων είναι κυρίαρχη, κάτι σαν θλιβερός μονόδρομος και αδιαφορεί τι γίνεται δίπλα.

Ο Βασίλης Δημάκης, διεκδικεί κάτι απλό, πιο απλό δεν γίνεται. Δύο μαθήματα χρωστάει για να πάρει το πτυχίο του από το Πολιτικό της Νομικής.

Αλλά του θέτουν εμπόδια.

Και δεν του δίνουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσει δια ζώσης τα μαθήματα για να φτάσει σε ένα θαυμαστό τέλος.

Ένα τέλος επίτευγμα, πολύ μεγάλο αν σκεφτεί κανείς τις συνθήκες μέσα στη χώρα των κλουβιών. Θα έπρεπε να τον έχουμε ως λαμπερό παράδειγμα, ως υπόδειγμα, ως την απόδειξη ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι χαμένος.

Και ο Βασίλης, μας το έχει αποδείξει…

Και τώρα ήρθε η σειρά μας να μιλήσουμε και να αγωνιστούμε.