Γ. Ψυχογιός: Μαζικό αντιπολεμικό κίνημα και αλληλεγγύης στους πρόσφυγες

Οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι βουλευτές της Ν.Δ. πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχουν πραγματικοί και ψεύτικοι πρόσφυγες πολέμου. Η ευαισθησία και η αλληλεγγύη προς τον πόνο του ανθρώπου που αναγκάζεται να ξεριζωθεί από τον τόπο του δεν μπορεί να είναι επιλεκτική, αναλόγως τού από πού προέρχεται, τι χρώμα έχει το δέρμα του ή σε ποιο θεό πιστεύει.

Δεν πέσαμε όμως από τα σύννεφα. Πρόκειται για την ίδια κυβέρνηση που ποινικοποίησε τη διάσωση ναυαγών, που κάνει πως δεν βλέπει τις καταγγελίες των διεθνών μέσων ενημέρωσης και των θεσμικών φορέων για επαναπροωθήσεις, που αρνείται να ιδρύσει ανεξάρτητο μηχανισμό παρακολούθησης της τήρησης των εγγυήσεων στη συνοριακή διαδικασία. Μια κυβέρνηση που τορπιλίζει το δικαίωμα στη διεθνή προστασία με μαζικές απορρίψεις λόγω απαράδεκτου, χωρίς εξέταση, διαδικασίες που δεν αρμόζουν σε περιπτώσεις ανθρώπων που προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες.

Είναι η ίδια η Νέα Δημοκρατία που στα λόγια τάσσεται κατά του πολέμου, αλλά στην πράξη στέλνει πολεμικό υλικό στην Ουκρανία και που αντιμετωπίζει Ουκρανούς πρόσφυγες επικοινωνιακά και ευκαιριακά, δίνοντάς τους πρόσβαση σε προσωρινή και όχι διεθνή προστασία. Που τους στέλνει στην επαίσχυντη δομή στο Κλειδί Σερρών, για την οποία επανειλημμένα έχουμε κάνει διάβημα ότι, όπως και η «Μαλακάσα 2», προσομοιάζει περισσότερο με στρατόπεδο συγκέντρωσης παρά με δομή ενός δημοκρατικού κράτους.

Πρέπει άμεσα η έννομη τάξη, όπως και η άσκηση της πολιτικής στο προσφυγικό, να επανέλθουν στις αρχές του κράτους δικαίου, του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του ανθρωπισμού, να εφαρμόζεται το Διεθνές Δίκαιο απαρέγκλιτα για όλους. Και η Ευρώπη ανασύρει στο ουκρανικό ζήτημα σημαντικό μέρος αυτών των αρχών, γεγονός θετικό, που κι εμείς ζητήσαμε, αλλά που την ίδια στιγμή αφήνει τη χώρα έκθετη στη γενικότερη στρατηγική της για αποθήκες ψυχών και δεσμοφύλακες της Ευρώπης μέσα από το Νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης, που, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις, είναι προφανές ότι μπορεί και πρέπει να αναθεωρηθεί.

Πρέπει λοιπόν να αναληφθούν ουσιαστικές δράσεις για να μπορούν οι κατατρεγμένοι να βρίσκουν καταφύγιο και να υπάρξει πίεση προς την Ευρώπη ώστε να εγκαθιδρυθούν νόμιμες και τακτικές οδοί για πρόσφυγες και μετανάστες, για επιμερισμό της ευθύνης σε όλα τα κράτη-μέλη της  Ένωσης χωρίς «ήξεις αφήξεις» και επιφυλάξεις.

Σε όλο αυτό που ζούμε πρέπει όμως και η Αριστερά να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο. Να πρωτοστατήσει σε ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα και να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Δεν αρκούν πια τα ευχολόγια για να σταματήσουν οι πόλεμοι και οι άλλες αιτίες που γεννούν την προσφυγιά. Πρέπει επίσης, και αυτό κάνουμε, να δείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας με κινηματικές δράσεις, με αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας και με αλληλεπίδραση με τις κοινότητες των Ουκρανών στη χώρα, για την υποδοχή, τη στέγαση και την πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και, κυρίως, των παιδιών στην εκπαίδευση.

Πρέπει σε πολιτικό επίπεδο να κάνουμε σαφές ότι στην Ουκρανία, ανεξάρτητα από τις αιτίες, διεξάγεται από τη Ρωσία ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος, όμοιος με αυτούς που εδώ και χρόνια διεξάγει το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ σε διάφορα μέρη του κόσμου.  Ότι αναδύεται ένα νέο σκηνικό διπολισμού, το οποίο το μόνο που επιφυλάσσει για τους λαούς είναι περισσότερη φτώχεια, περισσότερη δυστυχία, περισσότεροι νεκροί.

Πηγή: ΑΥΓΗ