Δ. Βίτσας: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ούτε θέλει, ούτε μπορεί

Συνέντευξη του  βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, Δημήτρη Βίτσα, στη ψηφιακή εφημερίδα «POLITICAL».

Η Ελλάδα, με απόφαση του πρωθυπουργού, εκτός από ανθρωπιστική βοήθεια στέλνει και αμυντικό υλικό στην Ουκρανία. Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ αντιδρά. Γιατί; Ποια θα ήταν η δική σας πολιτική επί συγκεκριμένου θέματος;

Η αποστολή πολεμικού υλικού σε μια εμπόλεμη ζώνη είναι μια εξαιρετικά προβληματική ενέργεια που πηγαίνει κόντρα σε μια σταθερά της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που γινόταν σεβαστή από όλες τις κυβερνήσεις για δεκαετίες: καμία στρατιωτική εμπλοκή σε πόλεμο, αλλά ανθρωπιστική αρωγή και συμμετοχή σε ειρηνευτικές αποστολές. Εμείς αντιδρούμε τόσο σε αυτό, όσο και στον τρόπο με τον οποίο συνέβη, χωρίς δηλαδή καμία συνεννόηση για μια τόσο δραματική αλλαγή του δόγματος εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Η δική μας προσέγγιση είναι ότι η Ελλάδα έχει κάθε λόγο, τόσο για αξιακούς λόγους, όσο και για λόγους καλώς εννοούμενου εθνικού συμφέροντος, να ενεργεί πάντα διπλωματικά, πάντα υπέρ της ειρήνης και της κατάπαυσης του πυρός. Προφανώς, καταδικάζοντας σε όλους τους τόνους και χωρίς επιφυλάξεις την παράνομη εισβολή της Ρωσίας εναντίον ενός άλλου κυρίαρχου κράτους και υποστηρίζοντας τη διεθνή νομιμότητα και την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Ουκρανίας. H στάση αυτή ισχύει ακόμα περισσότερο στην περίπτωση της Ουκρανίας, όπου υπάρχει μια πολυπληθής ελληνική ομογένεια, η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή κυριολεκτικά μέσα στη γραμμή το πυρός. Περιμένω τις συγκεκριμένες ενέργειες που έχει αναλάβει η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκης προς τις κυβερνήσεις τόσο της Ουκρανίας όσο και της Ρωσίας, πέρα από τα συγκινητικά λόγια συμπαράστασης, για να εγγυηθεί την ασφάλεια αυτών των ανθρώπων, αλλά δεν ακούμε τίποτε συγκεκριμένο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να ακολουθεί την πολιτική της Ουάσιγκτον. Πέραν από την αδιαμφισβήτητη καταδίκη της στρατιωτικής εισβολής της Ρωσίας, σε ένα ανεξάρτητο κράτος, την Ουκρανία, δεν θα ήταν πιο ευρωπαϊκή μια πολιτική προσέγγισης της Ρωσίας, κατά το Ντεγκωλικό δόγμα, «Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια»;

Η Ευρώπη θα είναι από τους μεγάλους χαμένους αυτής της τραγικής ιστορίας, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Είναι εντελώς λάθος η ανάγνωση ότι δήθεν επιστρέφει στο διεθνές στερέωμα, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Έχασε μια ακόμα ευκαιρία -την τελευταία ίσως- να αποκτήσει τη δική της αυτόνομη παρουσία στο διεθνές γίγνεσθαι, και μάλιστα στο δικό της περιβάλλον. Σύρθηκε σε μια κατάσταση που θα την πλήξει γεωπολιτικά και οικονομικά, χειροτερεύοντας την εξάρτηση της. Έχει μια, ακαδημαϊκή ίσως πλέον, αξία να υπογραμμίσουμε ότι αυτό που έπρεπε να είχε κάνει η Ευρώπη -όχι τώρα που είναι πολύ αργά, αλλά πριν χρόνια- ήταν να δια-μορφώσει με τους δικούς της όρους ένα ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας με θεμέλιο την απαρέγκλιτη τήρηση του διεθνούς δικαίου, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει τη Ρωσία, την Ουκρανία αλλά και την Τουρκία. Αυτό δεν είναι συνώνυμο με την ένταξη αυτών των χωρών στην ΕΕ. Αλλά θα σήμαινε ότι η Ευρώπη θα είχε τη δυνατότητα να προλαβαίνει την όποια ανάφλεξη, αντί να την παρακολουθεί ανήμπορη. Και μη νομίζει κανείς ότι αυτό δεν μας αφορά άμεσα ως Ελλάδα. Ο νοών νοείτω.

Με την ευκαιρία της κρίσης στην Ουκρανία, η Γερμανία με ένα πρόγραμμα 100 δις ευρώ, επανεξοπλίζεται για πρώτη φορά μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Πως κρίνετε την υπόθεση και δη όταν βασική αιτία δημιουργίας των ευρωπαϊκών οργανισμών, ήταν ο έλεγχος των εξοπλισμών της Γερμανίας;

Το ζήτημα εδώ δεν είναι ειδικά η Γερμανία, αλλά ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο όπου η Ευρώπη, ήδη αποδυναμωμένη από τη διπλή κρίση του ευρώ και της πανδημίας, θα μπει σε μια διαδικασία εξοπλισμών που θα απορροφήσει πολύτιμους πόρους που διαφορετικά θα πήγαιναν στην ανάπτυξη και την ανάκαμψη. Εκεί που πρέπει να πάνε. Αυτή θα είναι μια από τις αρνητικές συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία. Είναι εξαιρετικά προβληματικό να επανεξοπλίζεται η Ευρώπη -η Σκοτεινή Ήπειρος των πολέμων, όπως την έχει χαρακτηρίσει ο γνωστός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ. Δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό αυτό.

Πέραν από την οποιαδήποτε κομματική πολιτική φιλοσοφία, μήπως τέτοια ζητήματα, κομβικής εθνικής σημασίας, θα ήταν καλύτερα να αντιμετωπίζονται με μια διακομματική συναίνεση;

Εδώ ο κ. Μητσοτάκης δεν συνεννοείται με τον αρμόδιο υπουργό του των Εξωτερικών πριν πάρει τόσο σημαντικές και επιπόλαιες αποφάσεις, έχουμε την απαίτηση να συνεννοηθεί με τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας; Όμως, για να απαντήσω στη σημαντική ερώτηση σας: είναι αυτονόητο. Θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον. Δυσκολεύομαι να φανταστώ άλλη περίσταση όπου η σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό την Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα ήταν περισσότερο αναγκαία. Αλλά δυστυχώς, ο κ. Μητσοτάκης δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση ως υπεύθυνος πρωθυπουργός, αλλά σαν κομματάρχης. Η προσοχή του δεν εστιάζει στην κρισιμότητα της κατάστασης, αλλά στο πώς θα επωφεληθεί ο ίδιος και η ΝΔ επικοινωνιακά. Είναι θλιβερό και επικίνδυνο, αλλά αυτός είναι, μέχρι εκεί φτάνει.

Το Ουκρανικό, δημιουργεί νέες συνθήκες πολιτικές και οικονομικές σε Ελλάδα και Ευρώπη. Επιμένετε ακόμη για πρόωρες εκλογές και είστε έτοιμοι να διεκδικήσετε την πρωτιά;

Με κάθε διαδοχική κρίση που χτυπάει τη χώρα μας, αντανακλώντας τις διεθνείς κρίσεις που αναπόφευκτα μας επηρεάζουν, το αίτημα μας για εκλογές, πολιτική πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ανάδειξη μιας νέας προοδευτικής κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ενισχύεται. Δεν αποδυναμώνεται. Είναι ιστορικό ατύχημα ότι στο τιμόνι της χώρας αυτή τη στιγμή βρίσκεται μια κυβέρνηση τόσο ανίκανη και συγχρόνως ανάλγητη και κυνική. Μετά από μια καταστροφική διαχείριση της πανδημίας, μια συνολική οικονομική κατάπτωση και κοινωνική φτωχοποίηση, μια απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και του κράτους δικαίου, ήρθε κι ένας πόλεμος για να δείξει και πάλι το μέγεθος της ατυχίας της χώρας. Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη ούτε θέλει, ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει την οποιαδήποτε κρίση με όρους ευθύνης και υπέρ της κοινωνίας, του λαού ή του εθνικού συμφέροντος. Τα κριτήρια της είναι άλλα.

Η εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων που τη στήριξαν και τη στηρίζουν, η επικοινωνιακή διαχείριση και η χρήση των περιστάσεων για στενό κομματικό όφελος. Το βλέμμα του δεν είναι στραμμένο στην Ουκρανία και στην ειρήνη στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά στο κομματικό του ακροατήριο. Στο πώς θα φτιάξει κανένα fake news αφήγημα για να πλήξει τον πολιτικό του αντίπαλο. Σε μια περίσταση όπου η Ελλάδα όφειλε να είναι παρούσα με γενναίες διπλωματικές πρωτοβουλίες κατάπαυσης του πυρός, ο κ. Μητσοτάκης είναι ευτυχής να χτυπάει τα τύμπανα του πολέμου. Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν επικίνδυνο για τη χώρα. Η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο από τον κ. Μητσοτάκη. Πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό, πριν η ζημιά που θα έχει προκαλέσει στα συμφέροντα της χώρας καταστεί ανεπανόρθωτη.

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα και κείμενο